عهد بستی آنچه میان ماست همیشگی ست یادم رفت که بپرسم آیا دوستی را می گویی یا دلتنگی را. نزار قبانی

میگن هر آدمی یه ستاره توی آسمون داره، ستارهی تو کدومه؟یاد معلم علوم راهنمایی افتادم که می گفت: برخی از ستاره ها خیلی وقته نابود شدن؛ ولی ما روشناییِ قبل از نابودیشون رو می بینیم!نمی دونم ستارهی من کدومه، ولی شاید خیلی وقته نابود شده.

کاش آدمیزاد به گذشته های خودش دسترسی داشت. مثلا یک زمانی رو به دلخواه از ذهنش پاک می کرد. خاطراتی رو به دلخواه فراموش می کرد.انگار نه انگار که در گذشته ها چه خبرهایی بوده.
یا کاش می شد مانند درسی که تموم شده و امتحانش رو دادی و نمره اش رو گرفتی ؛ می شد کوله ات رو برداري و بگی آقا من دیگه غصه هام رو خوردم، می تونم جمع کنم و برم؟

اثر انگشت ما از قلبی که لَمسش کرده ایم هرگز پاک نمیشود

ناگزیر از سفرم، بی سرو سامان چون باد
به گرفتار رهایی نتوان گفت آزاد

کوچ تاچند؟ مگر میشود از خویش گریخت
«بال» تنها غم غربت به پرستوها داد

اینکه «مردم» نشناسند تو را ، غربت نیست
غربت آن است که «یاران» ببرندت از یاد

فاضل نظری

با آدم چشم و دل سیر
تو هرگز به مشکل نمیخوری
حرف میزنه عمل میکنه
پا پس نمیکشه
زخم نمیزنه
اصالت داره
حرمت بلده
مرهم میشه
رفیق میشه
یار میشه.